Brasilia, ongeveer een half miljoen inwoners, ligt op een afstand van meer dan 1000 km van de dichtstbijzijnde vrijeschool (São Paulo), de afstand tot Rio de Janeiro is nog iets groter. Het ligt in het droge binnenland op ongeveer anderhalf uur vliegen van beide steden. In de stad wonen vooral veel ambtenaren, die op de vele ministeries werken. Ook is er een universiteit. De armere mensen die hen bedienen, bijvoorbeeld de vele dienstmeisjes, empregada’s, en het tuinpersoneel en ook de velen, die het laaggekwalificeerde werk doen, wonen aan de rand of in de dorpen en steden om Brasilia heen. De stad is nu ruim veertig jaar oud en is destijds in drie jaar tijd uit het niets opgetrokken, ontworpen door Oskar Niemeyer en typisch op de tekentafel ontstaan. Iedere plek ligt er vast en dat is nog erger geworden sinds de stad als geheel een UNESCO-monument is geworden. Je ziet er alleen auto’s rijden, want er is niet gedacht aan voetgangers en fietsers.
Alles is heel ruim opgezet, maar oogt erg steriel. Er is wel veel belangstelling voor spirituele zaken en alternatief onderwijs en daardoor is er een vrijeschool ontstaan, de Moara School, die in korte tijd heel snel gegroeid is. Hij is gehuisvest in een grote villa, die niet geschikt is als schoolgebouw en op een plek, die niet voor scholen bestemd en dus illegaal is. Daarom moet de school nu verhuizen. Er is door de gemeente een betaalbaar terrein aangeboden om te bouwen, maar alle haken en ogen, die aan dit aanbod vastzitten, zijn nog onduidelijk. De school is door de gemeente in januari 2004 als school erkend en kan nu met behulp van de Braziliaanse Bond van vrijescholen en andere hulporganisaties proberen een goede vestigingsplaats te krijgen. O.a. door het ontbreken van de erkenning mocht de vijfde klas eind 2003 geen zesde klas worden, wat veel verdriet gaf bij kinderen en ouders.